24 wrzesień

Panicznie boję się miłości.
Mówię i o tej platonicznej jak i o tej o której myślą wszyscy kiedy tylko usłyszą dwa standardowe słowa: "kocham cię".
Boję się zawsze, że pewnego dnia stracę tę drugą osobę i pozostanę ze wszystkim całkiem sama.
Albo boję się, że pewnego dnia właśnie te dwa, teoretycznie magiczne słowa staną się dla mnie całkiem puste, że staną się tak oklepane jak w każdej komedii romantycznej.
To nie to, że mam coś do komedii romantycznych. Uwielbiam oglądać takie filmy, bo się na maksa relaksuję, ale nie ma ujętej w tych filmach wagi tych słów.
I potem tak też traktują to przeciętni ludzie.
Uważają, ze po miesiącu znajomości mogą sobie już wyznawać miłość, że mogą pokazywać ludziom na prawo i lewo jak to oni się nie kochają.
I kolejny raz nie mówię o wszystkich. Nie staram się osądzać, ale jest naprawdę strasznie mało przypadków gdzie ludzie się bardzo kochają po krótkim czasie, i chcą udowodnić to innym. Wydaje mi się że miłość mnie jest dla obcych nam ludzi. Miłość jest to najintymniejsze uczucie jakie tylko istnieje, a my to tak uproszczamy.
Ale co ja tam wiem.
W końcu nigdy nie pocałowałam, żadnej osoby poza mamą, tatą i braćmi.
Nie ubolewam żeby nie było.
Ja jestem jedną z tych osób, które czekają na ten moment kiedy będzie padał deszcz. Które marzą o tańcu kiedy pada śnieg w rytm piosenki Chris'a Rea "Driving Home For Christmas".
Ale nigdy nie myślałam o sobie jako o jakiejś romantyczce. Ja po prostu chciałabym nadać chwilom odpowiedniej wagi w życiu.
Chciałabym poczuć taką.. magię w życiu. A wyznanie miłości po wypiciu litrów alkoholu w przypływie odwagi nie wchodzi w moją grę.
Ale wiem, że prawdopodobnie, żaden z moich pierwszych razów nie będzie ani piękny, ani magiczny.
Te czasy nie polegają na długiej grze wstępnej, one polegają na szybkim dostaniu się do celu.
I może istnieją osoby, które chcą żeby wszystko było warte siebie, podobnie jak ja, ale na pewno nie jest to większość.
No i nie chodzi mi o to że wszystko ma być tak warte jak seks po ślubie. Broń boże.
Ale w niektórych przypadkach miło jest czekać na ten wyjątkowy moment.
Po 2 nie całowałam się też nie tylko z tego powodu, że wiecznie czekam.
Przyczyniło się do tego też to, że nikt normalny nigdy mnie nie chciał.
Naprawdę *płacze ze śmiechu*
Ostatni koleś który chciał iść ze mną na kawę, nosi srebrne marynarki z takiego "śliskiego" materiału. No i czasami robił sobie przedziałek na środku i zagarniał swoje włosy za uszy. I lubił chodzić w kolorowych koszulach w kratę do spodni w inne wzorki. Plus miał dziwne poczucie humoru... Więc ostatecznie.. Skończyło się na niczym.
Może nie mi pisana jest miłość.
A może jest mi pisana taka miłość jak Madonny. Możliwe na przykład, że mój wybranek życia się jeszcze nie urodził.
Ale nie umiem zrozumieć związku starsza kobieta-młodszy facet.
Więc obstawiam, że coś takiego tez nie jest mi pisane.
Ale to głupie mówić o miłości w momencie kiedy ma się jedynie 17 lat (od dwoch dni).
To jest mój "zakazany owoc".
Chciałabym się zakochać, ale w osobie która by mnie kochała również.
Bo uczucie żywione tylko ze strony jednej osoby ssie.
Doświadczyłam tego na własnej skórze.
Ale nadal, chcę kochać całym sercem.
With love
Goddess

Ciemność jest szczodra, jest cierpliwa i zawsze zwycięża,
ale w samym sercu jej siły leży jej słabość:
wystarczy jedna, jedyna świeca, by ją pokonać.
Miłość jest czymś więcej niż świecą.
Miłość potrafi zapalić gwiazdy.

17 wrzesień

Nie lubię kapusty z gołąbków.
Wiem. Dziwna jestem. Ale jak byłam mała najadłam się takiej i miałam problemy z brzuchem i żołądkiem. I do dzisiaj odpycha mnie kapusta z gołąbków. A  chwilę temu zrobiłam ogromny krok. Po tylu latach zdecydowałam się, i zjadłam tą głupią kapustę.
I nadal jest niesmaczna.
Z chęcią oddam ją innym.
Powinnam robić teraz zadanie z angielskiego, ale jak zwykle słucham muzyki zamiast skupiać się na nauce.
Dzisiaj mam dzień Seleny. Nie słucham jej. W sumie lubię ja jako osobę i uważam ze jest śliczna i utalentowana, ale nadal nie gustuje w jej muzyce.
Chociaż 'Same old love' to inna bajka. Ta piosenka dzisiaj to moje życie. Wydaje mi się, że ujeła ona w tej piosenkę swój styl, trochę Lorde, no i refren jest w typowym stylu Charli XCX, ale to połączenie wyszło jej na dobre.
No i ten tekst.
Świetny, naprawdę świetny.

A tak oprócz Seleny, mam ostatnio "fazę" na Adele i Banks.
Obie są niepowtarzalne i cudowne. I ta moc kobiecego uroku w ich piosenkach. Dodatkowo niesamowite jest to jak przekazują swoje uczucia w piosence. To jak bardzo oddają część swojej duszy nam, mnie inspiruje.
Nie to co płyta B.
Przyszedł idiota dzisiaj i wręczył nam płytę. Która musi teraz lecieć w domu. A MÓJ MÓZG UMIERA Z KAŻDĄ CHWILĄ CORAZ BARDZIEJ.
Nie dość, że kopia Guns'ów, to jeszcze nie udana. Bardzo nie udana. Zero uczuć. Zero siebie. Tylko jakieś marne kawałki, zespołu najcudowniejszej osóbki w rodzince.
W takich chwilach chce mi się płakać. Jest mi przykro, ze nie mam takiego talentu żeby, mnie też wspierano. Jest mi przykro, że wątpią w moje marzenia. Ale podobno.. To on ma talent. Więc nie ma czego obalać. Jest to teza nie do obalenia.
Jego rodzice wpatrują się w niego z umiłowaniem. On ma to co chce.
A ja przez całe moje życie żałuję, ze to ja się urodziłam.. A nie dzieci które poroniła moja mama. Może one byłyby szczęśliwe z życia. A ja narzekam choć i tak mam dobrze.
Kiedy ja chciałabym się zmienić. Chciałabym usunąć melancholię z mojego umysłu. Chciałabym zlikwidować cały smutek, żal i pesymizm, który we mnie siedzi. Chciałabym się wziąć za siebie, ale najprościej w świecie nie umiem.
Tak samo było dzisiaj.
 Nakrzyczałam na biedną O, a ona nie była niczemu winna. To we mnie się kumulowało. Nie umiem okazać smutku. Na zewnątrz żartuję z ludźmi, a wewnątrz duszę się emocjami które we mnie siedzą. Dławię się wspomnieniami, których nie potrafię zapomnieć. Nie umiem stwierdzić że było minęło.
Analizuję każdą sytuacją na nowo i na nowo, a wiem że nie ma to sensu. Nie zmienię przeszłości.
I w ten sposób powoli zmierzam do obojętności. Poddaję się przed ludźmi. Nawet nie umiem powiedzieć wprost co mnie irytuje, co mnie wkurza. Jak zwykle milczę.
Siedzę cicho a kipie we mnie zazdrość, złość i smutek.
To przykre jaką czasami potrafię być zazdrośnicą.
Zazdroszczę innym że lubią ich bardziej ode mnie. Nie umiem być nie lubiana. Zawodzę się na ludziach bo pragnę aby mnie doceniali, lubili, ale nigdy nie będę dla nikogo tą najważniejszą osobą, przez którą zmieniają swoje decyzje. To zawsze ja zmieniam siebie aby pozostać z ludźmi.
Ale w niektóre dni przychodzi obojętność.
Po prostu wisi mi to. Odcinam wszystko i wszystkich, nie dając im za dużo siebie. NIE mam ochoty wstać z łóżka, bo nie widzę sensu. A potem jest promyk. Ale promyk gaśnie. Bardzo szybko gaśnie, wręcz za szybko.
Brzmię teraz jak depresyjna osoba. Ale nie tak to wygląda. W złych chwilach uciekam do muzyki. Zawsze tak robię.
Kiedy czuję się niechciana, kiedy wydaje mi się że to ja jestem tą czarną owcą.
Ale świat nie kręci się wokół mnie i moich problemów.
Trzeba iść dalej. Nie licząc się z ludźmi.
Bo jesteśmy tacy sami jak gnijąca kupa psa na trawniku*.
Świat przeżyje bez nas.
A my musimy sobie poradzić z nim.

With love
Goddess

__________________________________
*poglądy schopenhauera, filozofa romantycznego

16 wrzesień

Pozdrawiam serdecznie moją klasę, która prawdopodobnie teraz uczy się do sprawdzianu z oświecenia.
A co do oświecenia.. mam nadzieje, że na maturze dobrze mnie coś oświeci bo teoretycznie uczę się już od dwóch i pół godziny.. a w praktyce robię wszystko inne co idzie. Serio. Nawet zdążyłam brwi wyregulować..
Yep. To ja. I nie wiedzię się na maturze, ale nie wiem o co ja się martwię. Bibliotekarka to świetne rozwiązanie.
Po 1 nie potrzebujesz wykształcenia. Po 2 mam ciągły dostęp do książek. Czego więcej chcieć od życia?
Może kawy.
Ale jak nie biblioteka.. to pójdę na kurs baristy i się ułoży.
Ewentualnie.. idealnym pomysłem jest życie  na utrzymaniu rodziców. Nie dość że domowe obiadki, to kawa i herbata do woli. I internet za darmo.
No chyba ze coś mnie przejedzie w międzyczasie, to nawet nie będę musiała się martwić.
ŻARTUJĘ.
Wolałabym zginać inaczej. Chciałabym umrzeć tak, żeby moja śmierć mówiła o mnie. Częściowo. Umrzeć w momencie kiedy robię to co kocham, bądź oddając siebie innym. Ale śmierci nie możesz zaplanować (pomijając samobójstwo), i to jest piękne w umieraniu. Tak myślę. Smutne, ale i piękne. Tak jak śmierć z osobą którą kochasz.
Nie ma to jak doprowadzać do nastroju jak w romantyzmie.
A tu co? Oświecenie.
Damn' it.
To ja lecę do nauki.
Błagam.. ty tam u góry życz mi powodzenia!
With love
Goddess